OGÓLNE INSTRUKCJE DOTYCZĄCE APLIKACJI ASFALTOWYCH PAP ZGRZEWALNYCH

Dobór odpowiedniego systemu hydroizolacyjnego
Każde pokrycie hydroizolacyjne jest systemem złożonym z warstw, gdzie każda z warstw ma ściśle określone zadanie. System hydroizolacyjny jaki chcemy zastosować powinien zawsze spełniać wymagania jakie determinuje typ i właściwości powierzchni izolowanej oraz warunki otoczenia. Należy więc zwrócić szczególną uwagę na:

• typ oraz właściwości powierzchni izolowanej
• wibrację oraz ruchy podłoża
• właściwości materiałów termoizolacyjnych stosowanych w pakiecie izolacyjnym wraz z hydroizolacją
• kąt nachylenia powierzchni izolowanej
• klimat i/lub warunki środowiska
• usytuowanie geograficzne ,roczny opad oraz wysokość temperatury
• wiatr
• dostępność miejsca ( transport)

W fazie projektowania należy również brać pod uwagę takie cechy stosowanych materiałów jak:

• estetyka
• trwałość ("żywotność")
• ogniotrwałość
• akustyka
• łatwość konserwacji

Kiedy już określimy wszystkie z powyższych parametrów, bez problemu uda nam się wybrać najlepszy system hydroizolacyjny.

Sprzęt i narzędzia
Do wykonania hydroizolacji w technologii pap zgrzewalnych nieodzowne są:

• palnik gazowy z wężem długości min. 15m. i z reduktorem
• butla z gazem propan-butan
• szpachelka
• nóż do cięcia papy

Sposób układania pap
Papę można układać jedynie przy sprzyjających warunkach atmosferycznych, a także po odpowiednim przygotowaniu podłoża. We wszystkich przypadkach należy rozwinąć papę w miejscu, w którym będzie zgrzewana do podłoża, a następnie po przymiarce (z uwzlędnieniem zakładu) ponownie ją zwinąć z dwóch końców do środka. Taka przymiarka pozwala w porę odkryć wszelkie możliwe defekty, czy to w powierzchni papy, czy też w samym podłożu ,oraz uwzględnić ewentualne przycięcie. Należy także uważać, aby papa była układana z odpowiedniej ,dającej się nagrzewać palnikiem strony. Płomień palnika musi przez krótką chwilę stopić warstwę spodnią powierzchni papy i równocześnie podgrzać podłoże. Pozwoli to masie bitumicznej osiągnąć konieczną płynność bez zniszczenia pozostałych składników papy i łatwo związać się z podłożem. Pożyteczną informacją o ilości ciepła pochodzącego z palnika jest zawsze kolor płomienia. W chwili, kiedy zmienia się on z niebiesko-żółtego na czerwony i rozpoczyna się emisja dymu oraz spalanie, powierzchnia papy może ulec uszkodzeniu. Należy wówczas natychmiast przerwać podgrzewanie papy.

Łączenie pap
Łączenie odbywa się na zakładach, co umożliwia spływanie wody. Zakład powinien mieć przynajmniej 8cm wzdłuż długości powierzchni bocznej i 12cm na jej końcach. Operację łączenia należy przeprowadzić ostrożnie i ze szczególną starannością przy użyciu palnika. Kończymy łączenie poprzez naciskanie na krawędzie tak, aby wyciekła roztopiona masa, którą należy rozszpachlować szpachelką.. Chcąc uzyskać estetyczny wygląd pokrycia miejsca zgrzewów można uzupełnić posypką łupkową, która jest pakowana luzem do każdej palety papy.

Układanie wielowarstwowe pap
Jeśli chcemy ułożyć tylko jedną warstwę, należy stosować się do wskazówek podanych powyżej. Jeśli natomiast wymagane są dwie lub więcej warstw , muszą one być układane w szeregu przestawnym , przy co drugiej warstwie w tym samym kierunku.
W przypadku układania warstw na długość, przy spadku połaci dachowej poniżej 40%(22^o), musi ona biec prostopadle do spadku podłoża (rys.1). Przy spadku podłoża powyżej 40%(22^o) można stosować układanie warstw równolegle do spadku podłoża (rys 2).

rys.1	rys.2

Elementy do montażu mechanicznego
Elementy do montażu mechanicznego (tzw.łączniki) są konieczne w sytuacjach, kiedy zgrzewanie nie może zapewnić bezpieczeństwa powierzchni izolowanej. W takim przypadku należy użyć gwoździ lub kołków teleskopowych. Rozmieszczenie i mocowanie łączników należy przeprowadzić z jednakową częstotliwością w miejscach zakładów bocznych. Liczba łączników zależy od typu podłoża, typu materiałów termoizolacyjnych oraz warunków środowiska. Może ona zmieniać się od minimum 2 do maksimum 4 na metr kwadratowy w przypadku podłoża tradycyjnego i zwiększać się w przypadku podłoża z blachy trapezowej. Trzeba zawsze pamiętać o tym, aby łączniki zostały przykryte warstwami papy, które należy w pełni zgrzać do podłoża.

Metody układania pap
Metoda układania pap jest ważnym czynnikiem prawidłowego funkcjonowania całego systemu izolacyjnego. Wybór odpowiedniej metody zależy od typu oraz kąta nachylenia podłoża, od zastosowania dodatkowego obciążenia (ciężkich warstw ochronnych - balastu), a także od ogólnego stanu technicznego powierzchni izolowanej. Dokonując wyboru odpowiedniej metody trzeba pamiętać również o tym, aby cały system izolacyjny ściśle "współdziałał" z podłożem, gdyż zwykle reaguje on w odmienny sposób niż podłoże na działające naprężenie, deformacje czy też inne czynniki zewnętrzne. W zależności od sytuacji papy można układać metodami:

• bez zgrzewania
• półzgrzewania
• pełnego zgrzewania
• klejenia
• mocowania mechanicznego

W każdym z tych przypadków typ układania odnosi się zawsze do pierwszej warstwy papy. Przy wielu warstwach wszystkie następne są zawsze w pełni zgrzewane.

Bez zgrzewania
Metoda ta stosowana jest zawsze w przypadku dodatkowego obciążenia ciężkimi warstwami ochronnymi (balastem) i może być układana na podłożu o maksymalnym kącie nachylenia 5%(3^o). Układanie tą metodą polega na rozwinięciu papy i jej zgrzaniu w miejscach zakładów. Dodatkowo papę należy przymocować mechanicznie, wzdłużnie do podłoża oraz do stref pionowych metodą pełnego zgrzewania.

Półzgrzewanie
Można je stosować przy spadkach nie większych niż 40%(22^o) na podłożu zarówno z izolacją termiczną, jak i z istniejącym pokryciem papowym (renowacja) z zastosowaniem papy perforowanej jako warstwy podkładowej. Ten sposób układania polega na zgrzewaniu pap tylko w niektórych miejscach lub też wzdłuż pasów przestawnych. Taka technika zgrzewania zwykle jest używana po to, aby zachować ciągłe kieszenie wentylacyjne pomiędzy podłożem a powierzchnią papy. Pozwala to na obieg i ewakuację gazów, wilgoci oraz powietrza wydalanego poprzez podłoże, dzięki czemu można uniknąć powstawania pęcherzy oraz deformacji pokrycia izolacyjnego. Powierzchnia zgrzewania nie powinna być mniejsza niż 50% całej powierzchni układanej papy. W przypadku betonowych elementów prefabrykowanych należy pokryć miejsca łączenia tych elementów zgrzewając 20-30cm pas papy.

Pełne zgrzewanie
Stosowane jest na powierzchniach o dowolnym kącie nachylenia. Aby zapewnić pełną przyczepność oraz szczelność do podłoża w miejscach okapów, attyk, dylatacji, pasów podrynnowych oraz innych zakończeń, wskazane jest użycie elementów łącznikowych do mocowania mechanicznego. Dlatego też do wykonania wszelkich tego typu obróbek należy zawsze stosować papę wzmocnioną włókniną poliestrową. Nie zaleca się stosowania do tego celu papy wzmocnionej włóknem szklanym, ponieważ nie posiada ona odpowiedniej rozciągliwości w przypadku pęknięcia podłoża. Przy spadku podłoża większym od 20% (12^o) oprócz układania papy metodą zgrzewania należy zawsze zwiększyć przyczepność oraz szczelność całego systemu izolacyjnego poprzez jego mechaniczne przymocowanie do podłoża za pomocą łączników.

Klejenie
Stosowane jest przy spadkach nie większych niż 40% (22^o) w przypadku, gdy z różnych względów nie można zastosować zgrzewania papy do podłoża. W takim przypadku papę przykleja się do podłoża przy pomocy kleju. Dodatkowo należy pamiętać, aby papa posiadała od strony spodniej talk lub drobny piasek (produkt na zamówienie),aby zwiększyć jej przyczepność do podłoża. Dodatkowo rolki papy powinny być połączone ze sobą metodą pełnego zgrzewania w miejscach zakładów bocznych.
Innym rozwiązaniem jest zastosowanie papy samoprzylepnej ISOFIX SM, która od spodu posiada specjalną warstwę, dzięki której przyklejać ją można bezpośrednio do podłoża (szczególnie zalecana jest do przyklejania na płyty styropianowe).

Mocowanie mechaniczne
Stosowane jest przy spadkach nie większych niż 40% (22^o), przede wszystkim w przypadku dachów o podłożu z blachy trapezowej, gdzie zakres temperatury, obciążenie deszczem i śniegiem oraz mechanizmy podłoża wywierają ciśnienie bardziej znaczące niż w innych sytuacjach. Z tych powodów we wszystkich przypadkach, gdzie dachy tego typu muszą wykazać się dużą wodoszczelnością łączenie pokrycia termo- i hydroizolacyjnego z podłożem za pomocą mocowania mechanicznego jest bardzo istotne.
Metodę mocowania mechanicznego można również stosować w przypadku dachów o podłożu betonowym.
Papę podkładową mocuje się poprzez warstwę termoizolacji do podłoża z blachy trapezowej lub betonu za pomocą łączników teleskopowych. Łączniki teleskopowe powinny być mocowane w miejscach zakładów bocznych papy w ilości 3 szt na 1 m² w strefie środkowej dachu, 6 szt. w strefie brzegowej, 9 szt w strefie narożnej. Dodatkowo rolki papy powinny być połączone ze sobą metodą pełnego zgrzewania w miejscach zakładów bocznych.

Rodzaje łączników

• łącznik ze stali nierdzewnej z podkładką dociskową (płytka stalowa pokryta alucynkiem)
• łącznik z hartowanej stali węglowej zabezpieczonej przed korozją z podkładką dociskową
• łącznik teleskopowy z tuleją plastykową

Ilość łączników

dla b<1,5a	dla b>1,5a

	obdszar narożnikowy
	obszar brzegowy